Նիկոլ Փաշինյանի կողմից կազմակերպված ուխտերթի և Սուրբ Աստվածածին Կաթողիկե եկեղեցու բակում ունեցած ելույթի մասին.  1․Ինչ է տեղի ունեցել (փաստական ամփոփում) Երեկ՝ հունվարի 6-ին, Սուրբ Ծննդյան օրը, Նիկոլ Փաշինյանը կազմակերպեց և իրականացրեց հրապարակային ուխտերթ Երևանում՝ այն ավարտելով Սուրբ Աստվածածին Կաթողիկե եկեղեցու բակում ունեցած ելույթով։ Միջոցառումը պաշտոնապես ներկայացվեց որպես հավատքի և խաղաղության խորհրդանշական քայլ, սակայն դրա բովանդակությունն ու ձևաչափը դուրս եկան զուտ կրոնական շրջանակներից և ուղեկցվեցին հստակ քաղաքական ուղերձներով՝ ուղղված Հայ Առաքելական Եկեղեցու բարձր հոգևոր դասին, Վեհափառ Հայրապետին և եկեղեցական կառավարման ողջ համակարգին։ 2․Հիմնական ուղերձները Փաշինյանի խոսքում առանձնացան երեք առանցքային թեզեր․ - Եկեղեցու ներսում անհրաժեշտ է «բարենորոգում», - անթույլատրելի է Եկեղեցու օգտագործումը «հիբրիդային պայքարի» գործիք դառնալու համար, - պետությունը պատրաստ է քաղաքական մակարդակով արձագանքել այդ խնդրին։ Այսպիսով, կրոնական–ծիսական ձևը փաստացի վերածվեց քաղաքական օրակարգի առաջմղման միջոցի՝ ջնջելով հավատքի և իշխանության միջև սահմանագիծը։ 3․Քաղաքական ենթատեքստը Ուխտերթը և ելույթը տեղի ունեցան եկեղեցի–իշխանություն հարաբերությունների արդեն իսկ սրված փուլում։ Մայր Աթոռի և հոգևորականության մի մասի կողմից դրանք գնահատվել են որպես պետական միջամտություն եկեղեցական ինքնավարությանը և ՀՀ Սահմանադրությամբ ամրագրված պետություն–եկեղեցի անջատման սկզբունքի խախտում։ Միաժամանակ իշխանությանը մոտ լրահոսում միջոցառումը ներկայացվում է որպես «եկեղեցին ժողովրդին վերադարձնելու» նախաձեռնություն՝ ստեղծելով կեղծ հակադրություն եկեղեցու և սեփական հավատացյալ ժողովրդի միջև։ 4․Ռիսկերի գնահատում Քաղաքական իշխանության անմիջական ներգրավումը եկեղեցական ներքին հարցերին ձևավորում է մի քանի խորքային ռիսկեր։ Առաջին՝ ինստիտուցիոնալ ռիսկ. խաթարվում է պետություն–եկեղեցի սահմանադրական սահմանագիծը՝ վտանգելով հոգևոր ինստիտուտի ինքնավարությունը։ Երկրորդ՝ հասարակական բևեռացման խորացում. հանրությունը բաժանվում է ոչ միայն քաղաքական, այլ նաև հոգևոր և արժեքային գծերով, ինչը հատկապես վտանգավոր է ազգային ճգնաժամի պայմաններում։ Երրորդ՝ վտանգավոր նախադեպ. քաղաքական առաջնորդի կողմից կրոնական սիմվոլիկայի օգտագործումը կարող է լեգիտիմացնել հետագա ճնշումները այլ ինքնավար և հանրային վստահություն վայելող ինստիտուտների նկատմամբ։ 5․Քաղաքական եզրահանգում Տվյալ ուխտերթը դժվար է դիտարկել որպես հավատքի բնական դրսևորում։ Այն քաղաքական–նախընտրական հաղորդակցական գործողություն է, որտեղ կրոնական ձևը ծառայեցվում է իշխանական օրակարգի առաջմղմանը։ Սա ոչ թե հասարակական համերաշխության փորձ է, այլ կառավարման խորացող ճգնաժամի և ինստիտուցիոնալ թուլության արտահայտություն։ Եկեղեցին քաղաքական պայքարի դաշտի վերածելու՝ Նիկոլ Փաշինյանի օրակարգը միտված է հարվածելու հանրային և համազգային ինքնության վերջին կենսունակ ինստիտուտներից մեկին։ Միաժամանակ նման վարքագիծը խորացնում է արդեն իսկ քաղաքական գործընթացներից հեռացած էլեկտորատի ապատիան՝ նրանց վերջնականապես անտարբեր դարձնելով երկրում տեղի ունեցող գործընթացների նկատմամբ և նվազեցնելով հանրային մասնակցության հնարավորությունը։ ՀՀ ՊԵԿ նախկին նախագահ Դավիթ Անանյան