Նախօրեին հայտնի դարձավ, որ Հայաստանի կառավարությունը նոր վարկ է վերցնում՝ 39 միլիոն եվրո, Վերակառուցման ու զարգացման եվրոպական բանկից: Ինչի՞ համար է այյդ վարկը: Կառուցելու են ներկրումների ու արտահանումների ինչ որ մաքսային տերմինալ, որը լինելու է Հյուսիս-հարավ ավտոմայրուղու՝ հավանաբար Պռոշյան գյուղի հատվածներում: Հարց է առաջանում, Հայաստանի կառավարությունը չունե՞ր 39 միլիոն եվրո, որպեսզի ինքը կառուցեր այդ տերմինալը, այլ ոչ թե ավելացներ պետական արտաքին պարտքը: Դե, կառավարությունը թերեւս մտածում է, որ Հայաստանի հարկատուների փողը ավելի լավ է ծախսել պարգեւավճարների համար, իսկ այլ նշանակության ծախսերն անել հարկատուների պարանոցին եղած արտաքին պարտքը ավելացնելով: Բայց հարց է առաջանում, իսկ ընդհանրապես ինչի՞ համար է պետք այդ այսպես ասած արտաքին տնտեսական գործունեության կենտրոնը: Հայաստանի տնտեսությունն ունի՞ այդ ծավալը, որ ապահովի այդպիսի կենտրոնի բավարար ծանրաբեռնվածություն: Մեղմ ասած՝ ոչ: Ուրեմն, կրկնենք հարցը՝ ինչի՞ համար է կառուցվում այդ կենտրոնը: Կա՞ տեսանելի հեռանկար, որ Հայաստանի Հյուսիս-հարավ ավտոմայրուղով այնպիսի ծավալի բեռնափոխադրումներ են լինելու, որ լինելու է այդպիսի կենտրոնի կարիք: Մեղմ ասած՝ չի նշմարվում այդպիսի որեւէ տեսանելի հեռանկար, եթե դեռ առնվազն հինգ-վեց տարի պետք է կառուցվի հյուսիս-հարավը, այն էլ ըստ նախնական գնահատականի: Հետեւաբար, ակնառու է, որ Հայաստանի կառավարությունը 39 միլիոն եվրո պարտք է վերցնում մի բանի համար, որը բացարձակապես հրատապ չէ Հայաստանի կարիքերի տեսանկյունից: Հայաստանի տնտեսությանը պետք են կայուն աշխատատեղեր ենթադրող ներդրումներ, Հայաստանի կառավարության «տնտեսական քաղաքականության» պարագայում կայուն աճում է միայն արտաքին պարտքը: Վերլուծաբան Հակոբ Բադալյան