Թուրքիայի իշխող կուսակցության ներկայացուցիչն ասում է, որ Անկարան հայ-թուրքական հարաբերության կարգավորման ուղղությամբ քայլերը կարագացնի, երբ Հայաստանը կատարի Սահմանադրություն փոխելու եւ Մինսկի խումբ լուծարելու վերաբերյալ Ադրբեջանի պայմանները:
Նկատենք, չի ասվում, թե կկարգավորի, այլ ասում է՝ կարագացնի քայլերը: Այսինքն, որոշակի ընդառաջ կգան, այլ ոչ թե կկարգավորեն: Այստեղ սակայն զարմանալի ոչինչ չկա, կամ զարմանալի բան կա միայն այն մարդկանց համար, որոնք կարծել են, թե հայ-թուրքական հարաբերության առումով Թուրքիային խանգարել է արցախյան խնդիրը կամ խանգարում է Ադրբեջանի քմահաճույքը:
Ավելին, կա մտայնություն, որ հնարավոր է այդ առումով «բաժանել» միմյանցից Անկարան ու Բաքուն:
Այն, որ Անկարան ու Բաքուն շատ ու շատ հարցերում ունեն տարբեր չափոումներ ու պատկերացումներ, կասկածից վեր է, ինքս էլ բազմիցս խոսել եմ այդ մասին: Այն, որ Երեւանն իհարկե կարող է փորձել հնարավորինս օգտագործել այդ հանգամանքը, եւս՝ պետք է բնականաբար դիտարկել որպես հնարավորություն եւ աշխատել: Բայց, պետք չէ աշխատել մտայնությամբ կամ նպատակով, թե հնարավոր է այնպես բաժանել նրանց, որ Անկարան հայ-թուրքական հարցում «մոռանա» Բաքվին:
Այդ հարցը «էթնիկ հիշողության» դաշտում չէ, այլ քաղաքական տրամաբանության: Անկարան ինքն է հայ-թուրքական հարցը «ենթակա» դարձրել հայ-ադրբեջանականին: Իսկ պատճառն այն է, որ այդպիսով Թուրքիան իջեցնում է Հայաստանի «ռանգը»: Երբ հարցը ենթակա չէ հայ-ադրբեջանականին, Հայաստանն իհարկե շարունակում է իր ռեսուրսներով, քաղաքական տրամաչափով պարզապես անհամեմատելի զիջել Թուրքիային, բայց միեւնույն է՝ հայ-թուրքական հարաբերության «անկախ» խնդիրը որոշակի դեմ-դիմաց է դնում Թուրքիան ու Հայաստանը:
Թուրքիայի համար դա ընդունելի հարաբերակցություն չէ: Եթե ավելի պատկերավոր նկարագրեմ, Էրդողանի համար ընդունելի չէ պատկերը, որ կար օրինակ 2009 թվականի հոկտեմբերին Ցյուրիխում, երբ Թուրքիան ոչ թե ուժային խաղացողների շարքում էր, այլ Հայաստանի հետ սեղանին նստած կողք-կողքի եւ ստորագրում էր արձանագրությունները, իսկ ուժային խաղացողների շարքը այդ միջոցառման «թիկունքին» էր:
Թուրքիան համարում է, որ իր տեղը Հայաստանի կողքին չէ, այլ հենց այն շարքում, որ 2009-ի հոկտեմբերին կանգնած էր արձանագրությունները ստորագրող Դավութողլուի եւ Նալբանդյանի թիկունքին:
Հայ-թուրքական հարաբերությունը պայմանավորելով հայ-ադրբեջանականի հետ, կապելով այդ գործընթացի հետ, Թուրքիան ըստ էության փոխում է այդ պատկերը, ներկայանալով որպես վերադաս, որը Հայաստանի հետ հարաբերության կարգավորումը կմատուցի Հայաստանին որպես «լավ վարքի խրախուսում»:
Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյան
