Հայաստանն է ընտրել ինքնաոչնչացման ուղին. առճակատումը ՌԴ հետ կատաստրոֆիկ է լինելու

Եթե ավելի կոնկրետ ու առարկայական.

Ռեալ պոլիտիկի տեսանկյունից հետխորհրդային երկրները Արևմուտքին առհասարակ հետաքրքրել են երկու հիմնական բաղադրիչների մասով՝ դա նրանց՝ ՌԴ-ի դեմ պայքարում օգտագործելն է, և այդ երկրներում ռազմավարական հումքային ռեսուրսների առկայությունը:

Ու ամենևին կարևոր չէ, թե այդ գործակցության, իսկ փաստացի օգտագործված լինելու վիճակի արտաքին փաթեթավորումը ինչ է՝ դեմոկրատիայի տարածում, թե, ասենք, ահաբեկչության դեմ պայքար ... դրանից իրերի բովանդակությունը չի փոխվում:

Միամտություն է կարծել, թե այս ամենը «Արևմուտքի տակ պառկելու հակված պետությունների» ղեկավար կազմերը, էլիտաները չգիտեն կամ չեն հասկանում:

Ուղղակի անհատական կաշառքները, ինչ որ արտոնություններ, շանտաժի միջոցները, անձնական կյանքի հեղինակազրկող ինֆոմացիաների տիրապետելը արդյունավետ գործիքներն են, և «օգնում են» այդ էլիտաներին սեփական երկրների ապագան դնել ոչնչացման սեղանին ...

Նախկինում՝ Վրաստանը, ներկայումս Ուկրաինան, Մոլդովան դրա դասական օրինակներ են:

Ի՞նչ մնաց այդ պետություններից՝ բացառապես արտաքին փաթեթավորում, առանց բովանդակության: Նրանք դարձան aренда-ով վերցված պետություններ. պետություններ, որ բացահայտ կառավարվում են դրսից ընդդեմ Ռուսաստանի ...

Այսօր, ի շնորհիվ Նիկոլ Փաշինյանի, Հայաստանն է ընտրել այդ ինքնաոչնչացման ուղին. եթե Ուկրաինան, ասենք, մի քիչ ավելի հետաքրքիր էր ԵՄ-ին ու ԱՄՆ-ին, ուներ ՀՀ-ի հետ համեմատած աննախադեպ ծավալի ռեսուրսներ ու բանակ, ապա մեր դեպքում առճակատումը ռուսների հետ կատաստրոֆիկ է լինելու ինչպես պետականազրկման առումով, այնպես էլ կենցաղային հայի գոյության, զրկանքների առումով ... մարդիկ ապրելու են ֆանտաստիկ ՎԱՏ:

Տնտեսապես, ռազմատեխնիկապես, անվտանգային առումով համապարփակ կախված լինելով ՌԴ-ից՝ Հայաստանը իր՝ ՌԴ-ի դեմ աշխատելու ծառայություններն է առաջարկում Արևմուտքին և հատկապես դրա թուրքական հատվածին:
Սա գեպոլիտիկ ինքնասպանություն է, որ մի անգամ արդեն ապրել ենք 20-ի դարասկզբին. այս անգամ մեզանից թաց հետք չի մնա: Սա է հարցը ...

Սովորական քաղաքացին, ով այս ամենում ամենից խոցելին է, իր կաշվի վրա ամենակոշտ ձևով է զգալու նման քայլերի ողբերգականությունը: Այն, ինչի մասին ամեն օր ամենից տարբեր մակարդակներում զգուշացնում է ՌԴ-ն, դրանք առաջինը հարվածելու են հենց սովորական հային:

Սակայն իրավիճակը լուծելու ու փրկելու գործիքներ դեռ կարծես կան և դա հունիսի 7-ի ընտրություններին մեծ մասնակցությունն է և ճիշտ ընտրությունը:

Իսկ ճիշտ ընտրությունը դա ընդդիմադիր 3 միավորներից որևէ մեկին ընտրելն է:

Ամենից շատ տուժելու է սովորական քաղաքացին, սակայն հենց նրա ձեռքում է փրկության բանալին՝ ընտրության գնալն է ու երկրին տեր կանգնելը:

Այս գիտակցումը մեզանում պետք է տարածել ու հասկանալ, որ այլ շանս չի լինելու ուղղակի:

Քաղաքագետ Ալեն Ղևոնդյան